تبلیغات
پایگاه کشاورزی ایران زمین - الگوی كاشت مناسب در اراضی شور

سایت کشاورزی

انتشار:یکشنبه 24 بهمن 1395
سرزمین پهناور ایران  منابع آبی و خاكی فراوانی را در خود جای داده كه بخشی از آن برای كشاورزی چندان مناسب نبوده و هر نوع عملیات كشت و كار در آن نیازمند مدیریتی تخصصی و آگاهانه است.بخش بزرگی از خاكها و حجم چشمگیری از كل منابع آبی موجود كشوربه درجات مختلف مبتلا به شوری هستند. بدیهی است كه راه حل قطعی و دراز مدت برای خاكهای شور چیزی جزء بهسازی آنها از طریق آبشویی نیست.لیكن از آنجایی كه دستیابی به این هدف در بسیاری از موارد مستلزم احداث شبكه های زه كشی است. به دلیل هزینه بری فراوان ممكن است در عمل تحقق نیابد. در مورد آبهای شور نیزمخلوط كردن آنها با آبهای با كیفیت بهتر(باشوری كم)به عنوان یك راه حل همواره مطرح بوده است.ولی معمولا در جاهایی كه شوری آب مسئله ساز است . یا منابع آبی كم شور اندك است و یا امكان اختلاط وجود ندارد.بنابر این در چنین شرایطی كه طبیعت تصمیم گیرنده است
برای مطالعه متن کامل به ادامه مطلب مراجعه فرمایید
Related image
چاره ای جزء كنار آمدن با آن وجود ندارد و برای دسترسی به عملكرد مطلوب پس از شناخت ویژگی های آب و خاك اطلاع ازرفتار گیاهان مختلف و واكنش آنها به شوری امری بنیادی است. در این چارچوب و در شرایطی كه بهر دلیل امكان شوره زدایی وجود ندارد این پرسش همواره مطرح بوده كه آیا به هنگام  وجود شوری كود باید مصرف شود یا نه؟ یا اصولا در چه شوری هایی میتوان كود مصرف كرد و چه مدیریتی می توان اعمال نمود؟

اصولا خاكهای شور به خاكهایی گفته می شود كه غلظت املاح محلول در آن به قدری باشد كه عملكرد را كاهش دهد مشروط به آن كه سایر عوامل مانعی برای رشد محصول ایجاد نكنند

. از این تعریف بخوبی استنباط میشود كه شوری مفهومی وابسته به گیاه است. بنابر این در دنیای كشاورزی شوری در سیستم های مركب از خاك آب و گیاه تعریف می شود. بدین ترتیب در شرایط مساوی خاكی با غلظت معینی از املاح محلول ممكن است برای یك گیاه شور و برای گیاه دیگر شور نباشد.

.محلول خاكهای شوردارای مقدار زیادی املاح محلول است كه كاتیون ها و آنیونهای غالب آن را تشكیل می دهد.

رشد و نمو اندك گیاهان در خاكهای شور مربوط به بالا بودن فشار اسمزی ناشی از حضور یونهای یاد شده بوده كه نهایتا منجر به كاهش قابلیت استفاده آب موجود برای گیاه میگردد.همچنین سمیت مستقیم ناشی از حضور فراوان برخی ازاین یونها بر گیاه اثر منفی گذاشته ونیز فراوانی نسبی هر یك از آنها منجر به بهم خوردن تعا دل موجود میان این  عناصر در درون گیاه میگردد. كنش و واكنش حاصله به گونهای رقم میخورند كه سر انجامی جزء ایجاد محدودیت بر رشد گیاه نخواهد داشت. در آن دسته از خاكهای شوركه سطح ایستابی بالا است تهویه خاك در محدوده ریشه بخوبی انجام نمی شود و این  خود باعث  ایجاد محدودیت در جذب عناصر غذایی با افزایش شوری خاك فشار اسمزی افزایش یافته و گیاه برای جذب مقدار معینی آب باید انرژی حیاتی بیشتری صرف كند همان انرژی كه گیاه برای فعالیت های متابولیكی خود و فرایندهای  نظیر توسعه سلولی نیازمند آن است. چون گیاه كل انرژی حیاتی  خود را نمی توان فقط صرف غلبه بر فشار اسمزی خاك كند بناچار فقط بخشی از آب موجود در خاك را جذب میكند . و با در اختیار داشتن بخشی دیگر انرژی حیاتی فعالیت های متابولیكی خود را سامان میدهد بدیهی است كه در این شرایط رشد گیاه محدود می یابد و نهایتا از مقدار محصول كاسته می شود.

مهمترین واكنش گیاه به افزایش شوری خاك كاهش آهنك رشد است . در خاكهای شورابتدا رشد رویشی گیاه وسپس توسعه برگها متاثر میشود.

بدین ترتیب با افزایش شوری خاك و بالا رفتن فشار اسمزی هر چند كه آب به مقدار كافی در محدوده ریشه قرارداشته باشد جذب آب توسط گیاه كاهش می یابد

منابع و علل شور شدن خاك

كلیه نمكهایی كه در خاكها و آبها وجود دارند از هوادیدگی سنگهای مادری خود بوجود آمده اند در طی دوره های زمین شناسی كانی های اولیه بر اثرواكنش آب و اكسیژن و گاز كربنیك به كانیهای ثانویه و نمك ها تبدیل شده اند كه اینها نیز بهمراه جریانات آبی یا دریایی یا به دریاها  راه یافته اند یا به سطح زمین نهشته شده اند.آبهای زیر زمینی می تواند دارای مقدار زیادی نمك باشند بی آنكه منشاء آن دریا باشد. غلظت و تركیب آبهای زیر زمینی قویا به شرایط ژئوشیمیایی مسیری كه آب ضمن فرایند نفوذ طی كرده تا به آب زیر زمینی برسد . بستگی دارد

صرف نظر از اینكه منشا نمك موجود در آب چه باشد. هر نوع آبیاری منجر به ورود مقداری نمك در خاك میگردد

چنانچه مقدار نمك خروجی از منطقه ریشه كمتراز مقدار ورودی آن باشد افزایش شوری خاك حتمی است بنابر این برای دستیابی به بیلان مناسبی از نمك در خاك باید آبشویی مناسب صورت گیرد

در حوضه های بسته ممكن است، مدتها پیش از آنكه عملیات آبیاری به آنجا راه یافته باشد، نمك  در خاك آن وجود داشته باشد انجام آبیاری در چنین شرایطی منجربه بالا آمدن سطح ایستابی شور به ویژه در مناطقی كه زه كشی نامناسب دارند آن هم در مدت كوتاهی می گردند.اگر كیفیت آب آبیاری هم مطلوب باشد پدیده شور شدن خاك بر اثر بالا آمدن سطح ایستابی شور امكان پذیر است .بالا آمدن سطح ایستابی زاییده آبیاری یا آبشویی بیش از اندازه و مدیریت نادرست آبیاری میباشد.

بنابراین دو فرایند شور شدن بر اثر آبیاری با آب شور و شور شدن بر اثر بالا آمدن سطح ایستابی آب شور علت اصلی شور شدن خاكها در بسیاری از نقاط جهان بشمار میرود.

مهمترین واكنش گیاه به شوری خاك كاهش رشد است با افزایش غلظت املاح به بیش از آستانه تحمل گیاه هم آهنگ رشد كاهش می یابد و  اندازه گیاه كوچك می شود. اماآستانه تحمل یا آستانه مقاومت گیاه غلظتی از املاح محلول در خاك است كه ازآن پس كاهش عملكردآغازمی شود.آستانه مقاومت و كاهش آهنگ رشد به نوع و گونه گیاهی بستگی دارد و درگیاهان و گونه های مختلف متفاوت است.

تاثیر شوری بر فعالیت های فیزیولوژیكی گیاهان

نشانه آسیب دیده گی  ناشی از وجود شوری معمولا هنگامی در گیاه آشكار میشود كه غلظت املاح محلول در خاك بسیار بالا باشد . گیاهان مبتلا به شوری اغلب ظاهری  معمولی دارند ولی عموما كوتاهتر بوده برگ آنها ضخیم تر  و پر آب تر ودارای رنگ سبز تیره هستند .هر چند كه مفهوم كلی مقاومت گیاهان به شوری برپایه عملكرد استوار است لیكن شوری خاك می تواند منجر به كاهش كیفیت برخی از محصولات و بهبود برخی دیگر گردد .بهبود كیفیت در برخی محصولات در مناطق شور  را می توان بالا رفتن قند در چغندر  خربزه  هندوانه  هویج و همچنین كیفیت نانوایی گندم را نام برد

اثرات كلی شوری بر رشد و عملكرد

اثر نخست و غالب مربوط به كل املاح محلول در خاك است كه كاهش پتانسیل اسمزی را بدنبال دارد كه اصطلاحا اثر اسمزی را گویند

اثر دوم مربوط به وجود  یونهای خاص در محلول خاك میباشد یونهایی نظیر كلرید سدیم ویا  بر كه به تنهایی می توانند موجب بروزسمیت در گیاه شده و در مكانیسم جذب گیاه اختلال ایجاد نماید كه به این اثر اثر ویژه یونی گویند

اثر نوع سوم در حقیقت زایده اثر نوع دوم می باشد كه موجب بروز عدم تعادل تغذیه ای می شود كه معمولا  به اثر نوع دوم و سوم اثر اختصاصی( ویژه ) و اثر نوع اول غیر اختصاصی گویند

تاثیر شوری برغلات

مهمترین اثر شوری بر غلات در مرحله رشد رویشی و آغاز مراحل زایشی بوده كه نتیجه آن جلوگیری از تشكیل پنجه ها است. پژوهشها نشان می دهد كه تنش شوری تقریبا همه پنجه های ثانویه گندم را از بین برده و تعداد غلاف برگ و پنجه های اولیه را بشدت كاهش می دهد.نتایج آزمایشات انجام  توسط محققین نشان داده است كه مقاومت غلات به شوری پس از گذر از مرحله ساقه رفتن افزایش یافته بنحوی كه گیاه در مرحله گلدهی عملا حساس نمی باشد

مصرف روی در زمین های شور

برخی مطالعات نشان می دهد كه؛ در خاكهای شور، مصرف مقادیر بالاتر عنصر روی موجب افزایش تحمل گیاه به شوری و افزایش عملكرد آن می‌شود .مطالعات دیگر نشان داده است كه میزان روی قابل استفاده با افزایش شوری (نمك ) زیاد می‌شود. دلیل این موضوع جایگزینی روی( Zn) قابل تبادل با سدیم Na) ) اعلام شده است

مصرف روی در غلظتهای بالا می‌تواند ریشه را (به واسطة افزایش سطح جذب آن) در شرایط شور بهبود بخشیده و تشكیل آوند چوبی را در مقایسه با گیاهان بدون مصرف روی زیاد كند . غلظتهای بالاتر روی Zn نقش مهمی در افزایش سطح جذب به واسطة طویل شدن ریشه و همچنین تسهیل انتقال آب و عناصر غذایی در گیاه به دلیل افزایش قطر و تعداد آوندها خواهد داشت.

مصرف پتاسیم در زمینهای شور

   گیاهان حساس به شوری نسبت به مصرف پتاسیم عكس‌العمل مناسب‌تری نشان می‌دهند. با افزایش نسبت پتاسیم به سدیم( K/Na) ( در محلول خاك، تحمل گیاه به شوری افزایش می‌یابد. شواهد نشان می‌دهد كه تحت شرایط شور، علائم كمبود پتاسیم با وجود بالا بودن غلظت آن در برگهای گندم، همچنان وجود دارد، چون مقداری از پتاسیم جذب شده برای خنثی كردن بار الكتریكی كلر ذخیره شده در واكوئلها تجمع یافته و كمكی به واكنشهای حیاتی نمی‌كند. از این رو در این شرایط با افزایش مقدار مصرف سولفات پتاسیم، می‌توان علاوه بر رفع علائم كمبود، اثرات مسمومیت شوری را نیز كاهش داده و عملكرد را افزایش داد (مهاجر میلانی و همكاران 1378؛ درودی و سیادت، 1378)

 با افزایش غلظت پتاسیم در محلول خاك، تحمل گیاهان به تنش شوری زیاد   می‌شود. این در حالی است كه وقتی میزان آب قابل دسترسی گیاه كم ‌باشد، افزایش پتاسیم حتی در شوریهای بالا (15 دسی‌زیمنس بر متر) باعث بیشتر شدن تحمل می‌شود. مصرف سولفات پتاسیم در شرایط شور موجب كاهش اثرات سوء تجمع سدیم و كلر در برگهای گندم شده و در نهایت عملكرد را افزایش می‌دهد. همچنین حد بحرانی پتاسیم برای محصولات زراعی مقاوم به شوری مانند پنبه در شرایط شور (250 میلی‌گرم در كیلوگرم) بیش از شرایط غیر‌شور (210 میلی‌گرم در كیلوگرم) است

اثرات جانبی شوری بر خاك

تخریب خاكدانه و كم شدن نفوذ پذیری  به آب و ریشه گیاه؛

ایجاد سله بعلت تخریب ساختمان خاك در اراضی شور سدیمی؛

ایجاد اختلال در سبز شدن بذور دولپه بعلت تخریب ساختمان خاك و ایجاد سله؛

مقاومت در خروج زه آب  یا آبهای اضافی در هنگام آبیاری و بارندگی ؛

كمك در بروز بیماری  ریشه در گیاهان حساس به سبب ماندگاری رطوبت زیاد وطولانی مدت بعد از آبیاری؛

مصرف بیش از حد بذر بعلت شرایط نامساعد فیزیكی خاك و همچنین شوری خاك و آب؛

ایجاد سیلاب در هنگام بارندگی به سبب نفوذ كم در زمین های شور سدیمی؛

كمبود منابع آب زیر زمینی بعلت  تخریب ساختمان خاك ونفوذ ناپذیری این نوع از خاكها؛

با توجه به مشكلات شوری در برخی از اراضی وهمچنین آب شور كه می تواند عامل محدود كننده در تولید محصولات كشاورزی  بحساب می آید و همچنین با در نظر گرفتن كشاورزی پایدار كه  همانا وظیفه ما را در برابر تولید محصول با حفظ  منابع برای نسلهای آینده را مشخص می نماید این سوال پیش می آید كه چه گیاهی وچگونه باید كاشت یا با چه روشی آبیاری نمود تا به اهداف مورد نظربرسیم؟

اینك روشهای كاشت داشت برداشت و همچنین انواع گیاهان مقاوم به شوری را مورد بررسی قرار می دهیم 

آماده سازی زمین در اراضی شور

با توجه به اینكه زمین های شور زمین های سنگین با بافت ریز می باشد و این ازخصوصیات زمین های شور می باشد عملیات شخم با صرف انرژی زیادی انجام می گردد و زمین شخم شده چنانچه در مناطق خشك و نیمه خشك قرار داشته باشد به علت كمبود گیاه خاك  ایجاد كلوخه های بزرگ می نماید. برای رفع این نقیصه می بایست  برای حفظ خواص فیزیكی خاك حتی المكان  بقایای كشت قبل را تماما با شخم به زیر خاك نمود و شخم را در زمان گاورو بودن خاك انجام داد وهمچنین از كودهای دامی به مقدار كافی استفاده نمود

می بایست در ایام نكاشت (آیش) زمین را به حال خود رها نكرد بلكه هر چه سریعتربعد از برداشت محصول با اجرای شخم به تخریب لوله های كاپیلاری كمك نمود تا بر اثر تابش آفتاب و تبخیر آب از خاك خصوصا در فصل تابستان نمك سطح العرض زیاد نگردد.

در هنگام بارش باران می بایست از سیلابهای حاصله جهت شستشوی نمك خاك زراعی حد اكثر استفاده نمود

روشهای كاشت در زمین های شور

با توجه به اینكه ورود نمك با آب آبیاری و خروج نمك در هنگام زه كشی می بایست مساوی باشد تا نمك سطح العرض زیاد نگردد پس روشهای كاشت و سپس آبیاری را مورد بررسی قرار می دهیم و نهایتا بهترین روش كشت رابرای زمین های شور پیشنهاد میگردد.

كشت ردیفی با ایجاد جوی و پشته و كاشت روی پشته

این روش بعلت اینكه آبیاری نشتی انجام می شود بعد از هر آبیاری بر اثر تبخیر مقداری نمك بر روی پشته ها باقی می ماند كه بر اثر آبیاری های متعدد این نمك زیاد و زیادتر گشته و شرایط  نامساعد حیات رابرای گیاه بوجود می آورد و پس از برداشت محصول و شخم نیز این نمكها وارد خاك سطح العرض شده و غلظت نمك  درخاك سطحی بعد از هر كشت بیشتر و بیشترشده تا بدان جا كه  زمین زراعی تخریب وامكان كشت وكارغیر ممكن گردد(عکس1)

روش كشت ردیفی با ایجاد جوی و پشته و كشت در كف جوی

این روش بعد از هر آبیاری نمكهای حاصله ازتبخیر آبیاری قبلی را در كف جوی شسته و به اعماق خاك حمل می نماید پس در كف جوی جایی كه گیاه قرار دارد غلظت نمك زمین ثابت بوده و زیاد نمی گردد پس گیاه از ازدیاد غلظت نمك محفوظ می ماند ولی معایب تجمع نمك بر روی پشته كماكان  وجود داشته كه پس از برداشت محصول و ایجاد شخم این نمك با خاك سطحی مخلوط گشته كه باعث تخریب خاكهای سطحی می شودو مشكل تجمع نمك در سطح العرض كماكان وجود دارد و فقط گیاه كشت شده از خطر ازدیاد نمك در امان می ماند و از رشد  نسبتا خوبی برخوردار است مشروط به اینكه در هنگام آبیاری مقدار بیشتری آب جهت شستشوی نمكها استفاده گردد.

كشت ردیفی بدون جوی و پشته ( نواری)

در این روش كشت بذرها توسط ردیف كار بدون هیچگونه جوی و پشته ای بر روی خطوط  كشت می گردد  بلكه پشته هایی به فاصله 5 الی 8 متریا( مضربی از عرض كار ماشین های برداشت) احداث  و طول  خطوط كشت متناسب با شیب و بافت خاك حدود (100 الی150) متر احداث می گردد بطوریكه این پشته ها ی موازی در هنگام آبیاری آب را هدایت نموده تا زمین آبیاری گردد .این روش كشت بعلت اینكه تمام سطوح خاك از آب پوشیده شده را غرق آبی و به سبب كشت روی خطوط یا ردیف را مكانیره گویند در واقع  تلفیقی از روش سنتی و مكانیزه می باشد بطوریكه علاوه بر اینكه پس از هر آبیاری نمك حاصل از آبیاری قبل را شستشو نموده و به اعماق خاك منتقل می نماید بعلت مكانیزه بودن حركت ماشین آلات را برای عملیات داشت و برداشت امكان پذیر می نماید.این روش كشت بهترین مناسبترین روش كشت درزمین های شور می باشد

مزایای كشت نواری

ثابت ماندن غلظت املاح محلول در خاك بطوریكه Ec خاك  برابر  Ecآب  آبیاری بوده و در هر دوره آبیاری غلظت املاح خاك كماكان ثابت می ماند

امكان ورود تراكتور و ماشین  آلات داشت و برداشت به مزرعه

مقدار بذور مصرفی كمتر نسبت به روش سنتی

رشد بهتر گیاه بعلت ثابت ماند نمك خاك

جلوگیری از شیوع بیماری های قارچی

جلوگیری از تخریب ساختمان خاك

نجات پیدا كردن خاك و گیاه از تجمع نمك 

معایب روش كاشت نواری

ایجاد سله بعلت آبیاری غرق آبی خصوصا زمانیكه به دلائلی آب آبیاری به تاخیر افتد

در زمین هایی كه شیب غالب و اصلی زمین زراعی بیش از 4 در هزار باشد امكان استفاده از این روش وجود ندارد

بذور دولپه هنگام جوانه زدن  با مشكل سر از خاك  بیرون می آورد بعلت سخت شدن سطح خاك كه این نقیصه را می توان در هنگامیكه زمین گاورو می باشد توسط دام سله شكنی نمود كه در اصطلاح محلی به آن ( عباسه زدن یا زمین مشتن ) گویند كه در كشت سنتی این روش سله شكنی مرسوم می باشد كه توسط این روش در آبیاری نواری می توان مشكل سبز شدن بذور دولپه را مرتفع نمود

روش كشت سنتی ( كرتی)

این روش كشت از ماشین های ردیف كار یا خطی كارها استفاده نمی گردد بلكه بذورتوسط كودپاشهای سانتریفوژ یا كارگر پاشیده  شده و سپس بذور را توسط دیسك یا ابزادهای دیگری زیر خاك نموده و زمین را بر اساس شیبهای اصلی و فرعی قطعه بندی ( كرت بندی )می نمایند در این روش كشت آبیاری بصورت غرق آبی انجام می شود

مزایای این  روش كشت می توان  ثابت ماند نمك در هنگام آبیاری ذ كر نمود

معایب این روش كشت  را می توان عدم استفاده یا استفاده نادرست از ماشین آلات در مراحل كاشت داشت و برداشت را نام برد .

محدود شدن سطوح كشت بعلت عدم استفاده صحیح از ماشین آلات در امر كاشت داشت و برداشت

پایین بودن راندمان آبیاری

عدم كاشت گیاهانی كه به غرق آبی حساس می باشند مانند خیار – طالبی

روشهای آبیاری

نشتی : این روش آبیاری از حركت صعودی آب در خاك استفاده می گردد كه این خود باعث ازدیاد غلظت نمك در اطراف بوته و نهایتا تخریب خاك می گردد.

غرق آبی : این روش آبیاری بعلت اینكه تما م سطوح كشت شده یا كرت از آب پوشانده شده قادر است نمكهای جمع شده حاصل از آبیاری قبل را شستشو داده وبه اعماق خاك منتقل می نماید و از تشكیل پیاز رطوبتی در اطراف ریشه جلوگیری می نماید 

معایب این روش استفاده بیشتر آب در هنگام آبیاری می باشد كه چاره ای جزء این نمی باشد 

آبیاری غلام گردشی

این روش نیز مانند روشهای نشتی می باشد و تمام مزایا و معایب آبیاری نشتی را شامل می شود

 در كاشت بعضی از محصولات جالیزی  مانند بادمجان گوجه فرنگی خیار طالبی هندوانه  و .... كه  حساس به آبیاری غرق آبی می باشد كشاورز اجبارا می بایست نشتی یا غلام گردشی آبیاری نماید كه در صورت استفاده از چنین روشی بهتر است در  چندین نوبت توسط كارگر نمكهای حاصل از آبیاری را جمع آوری  و در كف جوی ریخته تا در هنگام آبیاری توسط زه آب یا آب ثقلی شستشو و به اعماق خاك منتقل شود این عمل را شوره زدایی گویند

آبیاری های نوین

كلیه آبیاری های نوین ( سوپردریپ – بارانی –  قطره ای تحت فشار - تراوا ... )در زمین و آب شور بعلت مصرف كم و بهینه آب صحیح نمی باشد چون در زمین و آب شور می بایست از آب بیشتری استفاده نمود تا از تشكیل نمك بر روی سطح خاك و تشكیل نمك بصورت پیاز رطوبتی در اعماق خاك جلوگیری بعمل آورد پس در زمین  و آب شور بحث  راندمان آبیاری چندان صحیح نمی باشد چون با تخریب خاك مواجه می باشیم

كاشت گیاهان مقاوم به شوری

گیاهان مقاوم به شوری زمستانه ( شتوی)  از گیاهانی متحمل به شوری زمستانه می توان جو، نخود، اسفناج چغندرو... را نام برو بطوریكه مشاهده شده جو می تواند شوری در حد 9000 را تحمل نماید و محصول اقتصادی را تولید نماید

گیاهان مقاوم به شوری تابستانه ( صیفی):

از گیاهان متحمل به شوری تابستانه را می توان یونجه – خیار خربزه – طالبی – پنبه و... را نام برد یونجه مقاوم  در برابر شوری می باشد بطوریكه یكی دو ماه بعد از سبز شدن و گذشتن از مرحله نو نهالی می تواند شوری بالای 9000 را بخوبی تحمل نماید و محصول اقتصادی را تولید نماید ولی در زمان جوانه زنی و نو نهالی به شوری حساس می باشد كه برای رفع این مشكل روش  كشت های  مختلفی را مورد  آزمایش قرار داده  شده است كه بهترین روش كشت یونجه در مناطق شور را مختصرا شرح می دهیم .

بهترین روش كشت  یونجه در مناطق شور

زمینی كه می بایست برای كشت یونجه اختصاص داده شود را در مهر ماه  مراحل تهیه بستر را بخوبی انجام داده و كودهای بایسته مانند فسفات، پتاس و ریز مغذی ها را برای 2 الی 3 سال محاسبه نموده و قبل از كشت به زمین داده می شود. چنانچه مقدور باشد می بایست حدود بیست الی سی تن  در هكتار از كود  پوسیده دامی استفاده نمود . پس از آماده سازی زمین بجای كشت یونجه در زمین جو یا گندم ( رقم مقاوم به شوری )كشت كرد. و آبیاری نموده . و در اواخر بهمن ماه همزمان با خوشه رفتن غلات مقدار مناسب بذر یونجه  ( حدود 40 الی 60 كیلو) را بعد از آبیاری زمین زمانی كه رطوبت زمین بصورت اشباع می باشد توسط كارگربا تجربه در زمین پاشیده و بذر پاشیده شده در بین بوته های جو و گندم سبز نموده چون مقدارغلظت نمك زمین بر اثر بارانهای زمستانه تقلیل یافته و همچنین  بوته تازه روییده یونجه در زیر بوته های گندم و جو از تابش مستقیم آفتاب نیز در امان می باشد . یونجه كم كم  رشد نموده ومقاوم شده و پس از برداشت جو و گندم كشت شده كلیه بقایا را با یونجه نو نهال برش داده و با هم از زمین خارج نموده . در این زمان گیاه دیگر مقاوم شده وشوری های بالا را تحمل می نماید و محصول اقتصادی را تولید می نماید

استفاده از كود در اراضی شور

كودهای زیر شخم :

   كودهای فسفاته و پتاسه بهتر است قبل از كشت حدود 3-4 ماه در شرایط مرطوب و 6 الی 8 ماه در شرایط خشك به زمین اضافه نمود و توسط شخم یا دیسك زیر خاك نمود تا در هنگام كاشت كودها تجزیه و مورد استفاده گیاه قرارگیرد

كودهای سرك

   بهتر است كودهای كه امكان محلول پاشی را دارند را با مقدار مناسب بصورت محلول پاشی استفاده نمود تا كمتر مشكلات شوری خاك را بوجود آورند . البته بهتر است در هنگام محلول پاشی از آب شیرین و مناسب استفاده گردد تا از تنش و استرس شوری گیاه در امان باشد

میزان بذر

در آخر لازم است متذكر شد  كه در كلیه روشهای كشت در اراضی شور می بایست از  مقدار بیشتری بذر نسبت به اراضی  شیرین در هنگام بذر پاشی استفاده نمود تا ازسطح سبز خوبی برخوردار شد

در هنگام شخم یا سله شکنی اطراف درختان می بایست ابتدا شوره های حاصله روی سطح خاك را جمع آوری نموده و سپس  اقدام به شخم زدن کرد.

سایت کشاورزی

کشاورزیار

مقالات کشاورزی

ورمی کمپوست

فروشگاه کشاورزی
آموزش کشاورزی