تبلیغات
پایگاه کشاورزی ایران زمین - ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﮔﻤﻮﺯ ﭘﺴﺘﻪ ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ ﺁﻥ ﺑﺎ ﺷﻮﺭﯼ

سایت کشاورزی

انتشار:یکشنبه 17 اسفند 1393

ﭘﺴﺘﻪ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ . ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻱ ﻣﻬﻢ ﺍﻳﻦ ﻧﺒﺎﺕ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ

ﮔﻤﻮﺯ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ .



ﺩﺭ
ﻧﻤﻮﻧﻪﺑﺮﺩﺍﺭﻳﻬﺎﻱ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﭘﺴﺘﻪﻛﺎﺭﻱ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﻛﺮﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﻃﻲ ﺳﺎﻟﻬﺎﻱ
1370 ﻭ 1369 ﺑﻌﻤﻞ ﺁﻣﺪ، ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ
ﻣﺒﺘﻼ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﮔﻮﻧﻪﻫﺎﻱ
Phytophthora citrophthora ﻭ ﻧﻮﻉ
ﮔﺮﻣﺎﺩﻭﺳﺖ P.cryptogea ﻭ ﺍﺯ ﺧﺎﻙ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ P.nicotianae ﺟﺪﺍ ﻭ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎﺱ ﺧﻮﺍﺹ ﻣﻮﺭﻓﻮﻟﻮﮊﻳﻜﻲ ﻭ ﺳﺎﻳﺮ
ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ ﺭﻭﻳﺸﻲ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻧﺪ .

ﻧﻈﺮ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻏﺎﻟﺐ ﭘﺴﺘﻪﻛﺎﺭﻳﻬﺎ ﺩﺭ
ﺧﺎﻛﻬﺎﻱ ﺷﻮﺭ ﺗﻮﺳﻌﻪﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ
ﮔﻤﻮﺯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺷﺎﻳﻊ ﺍﺳﺖ
ﻫﻤﻜﻨﺶ ﺷﻮﺭﻱ ﻭ ﻓﻴﺘﻮﻓﺘﺮﺍ ﺩﺭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻲ
ﺭﻳﺸﻪﻫﺎﻱ ﭘﺴﺘﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ
. ﺍﻳﻦ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺩﺭ ﻣﺤﻠﻮﻝ ﻏﺬﺍﺋﻲ ﻫﻮﮔﻠﻨﺪ
ﺑﺎ ﻧﺼﻒ ﻏﻠﻈﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺭﻗﻢ
ﭘﺴﺘﻪ ﺷﻮﺭﻱ ‏( ﺻﻔﺮ، 1200 ، 2400 ﻭ
3600 ppm ﻛﻠﺮﻳﺪ ﺳﺪﻳﻢ‏) ﻭ ﮔﻮﻧﻪ
P.citrophthora ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺷﺪ . ﺗﻴﻤﺎﺭﻫﺎﻱ
ﺷﻮﺭﻱ ﻗﺒﻞ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺎﻳﻪﺯﻧﻲ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻃﺮﺡ ﻛﺎﻣﻞ ﺗﺼﺎﺩﻓﻲ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﺎﻛﺘﻮﺭﻳﻞ
ﺑﺎ ﺷﺶ ﺗﻜﺮﺍﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺷﺪ . ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺍﺛﺮ
ﻏﻠﻈﺘﻬﺎﻱ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻛﻠﺮﻳﺪ ﺳﺪﻳﻢ ﺭﻭﻱ ﺭﺷﺪ،
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺍﺳﭙﻮﺭﺍﻧﮋﻳﻮﻡ ﻭ ﺭﻫﺎﺳﺎﺯﻱ
ﺯﺋﻮﺳﭙﻮﺭ ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ P.nicotianae ,
P.citrophthora ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻃﺮﺡ
ﺑﻠﻮﻛﻬﺎﻱ ﻛﺎﻣﻞ ﺗﺼﺎﺩﻓﻲ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺎﻛﺘﻮﺭﻳﻞ ﺩﺭ ﺳﻪ ﺗﻜﺮﺍﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺷﺪ .

 ﻧﻪ ﺳﻄﺢ
ﺷﻮﺭﻱ ‏( ﺻﻔﺮ، 2000 ، 6000، 10000 ،
14000 ، 18000، 22000، 26000 ﻭ 30000
ﻣﻴﻠﻲﮔﺮﻡ ﺩﺭ ﻟﻴﺘﺮ ﻛﻠﺮﻳﺪ ﺳﺪﻳﻢ‏) ﺭﻭﻱ ﺭﺷﺪ
ﺭﻭﻳﺸﻲ، ﭼﻬﺎﺭ ﺳﻄﺢ ﺷﻮﺭﻱ ‏( ﺻﻔﺮ،
4000 ، 8000 ﻭ 12000 ﻣﻴﻠﻲﮔﺮﻡ ﺩﺭ ﻟﻴﺘﺮ
ﻛﻠﺮﻳﺪ ﺳﺪﻳﻢ‏) ﺭﻭﻱ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺍﺳﭙﻮﺭﺍﻧﮋﻧﻴﻮﻡ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﺳﻄﺢ ﺷﻮﺭﻱ
‏( ﺻﻔﺮ، 1000 ، 2000 ﻭ 3000 ﻣﻴﻠﻲﮔﺮﻡ ﺩﺭ
ﻟﻴﺘﺮ ﻛﻠﺮﻳﺪ ﺳﺪﻳﻢ‏) ﺭﻭﻱ ﺭﻫﺎﺳﺎﺯﻱ
ﺯﺋﻮﺳﭙﻮﺭ ﮔﻮﻧﻪﻫﺎﻱ ﻣﺬﻛﻮﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺷﺪ . ﺗﺎﺛﻴﺮ
ﺗﻨﺶ ﺷﻮﺭﻱ ﺩﺭ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﺩﺭﺻﺪ ﺁﻟﻮﺩﮔﻲ
ﻗﻄﻌﺎﺕ ﺭﻳﺸﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺭﻗﻢ ﻓﻨﺪﻗﻲ ﺑﻮﻳﮋﻩ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺎﻻﻱ ﺷﻮﺭﻱ ﻣﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﺭﻗﻢ ﺑﺎﺩﺍﻣﻲ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﺪ . ﺍﺛﺮ ﺗﻴﻤﺎﺭﻫﺎﻱ
ﺷﻮﺭﻱ ﻗﺒﻞ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺎﻳﻪﺯﻧﻲ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺭﻗﻢ ﻳﻜﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩ . ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺑﺨﺸﻬﺎﻱ
ﺑﺎﻻﺋﻲ، ﻣﻴﺎﻧﻲ ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻨﻲ ﺭﻳﺸﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻧﺒﺎﺕ ﺩﺭﺻﺪ ﺁﻟﻮﺩﮔﻲ ﻳﻜﺴﺎﻧﻲ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ
ﻣﺎﻳﻪﺯﻧﻲ ﺑﺎ ﻗﺎﺭﭺ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻧﺪ . ﻫﻤﻜﻨﺶ
ﺷﻮﺭﻱ ﻭ ﻗﺎﺭﭺ ﺭﻭﻱ ﻃﻮﻝ ﻭ ﻭﺯﻥ ﺧﺸﻚ
ﺭﻳﺸﻪ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﺭﻗﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺷﺖ . ﺩﺭ ﺭﻗﻢ
ﺑﺎﺩﺍﻣﻲ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﺷﻮﺭﻱ ﻭ ﻗﺎﺭﭺ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻛﻢ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺧﺎﺻﻲ ﺑﻴﻦ ﺗﻴﻤﺎﺭﻫﺎﻱ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﺪ . ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺭﻗﻢ ﻓﻨﺪﻗﻲ
ﻃﻮﻝ ﻭ ﻭﺯﻥ ﺧﺸﻚ ﺭﻳﺸﻪ ﺑﻴﻦ ﺗﻴﻤﺎﺭﻫﺎﻱ
ﺑﺎ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺎﻳﻪﺯﻧﻲ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﻌﻨﻲﺩﺍﺭﻱ
ﺩﺍﺷﺖ . ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﺷﻮﺭﻱ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﻣﺸﺨﺺ ﻭ
ﻣﻌﻨﻲﺩﺍﺭﻱ ﺭﺍ ﺭﻭﻱ ﺭﺷﺪ ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
P.citrophthora ﻭ P.nicotianae
ﮔﺬﺍﺷﺖ . ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻲ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺭﺷﺪ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺬﻛﻮﺭ ﺑﻮﻳﮋﻩ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺷﻮﺭﻱ 10000
ﻣﻴﻠﻲ ﮔﺮﻡ ﺩﺭ ﻟﻴﺘﺮ ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪ .
ﺑﻄﻮﺭﻳﻜﻪ ﻣﻴﺎﻧﮕﻴﻦ ﺭﺷﺪ ﮔﻮﻧﻪ
P.citrophthora ﺗﺎ ﺳﻄﺢ ﺷﻮﺭﻱ 14000 ﻣﻴﻠﻲ
ﮔﺮﻡ
ﺩﺭ ﻟﻴﺘﺮ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﺭﺷﺪ ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪ، ﺳﭙﺲ
ﺭﺷﺪ ﺭﻭﺑﻪ ﻛﺎﻫﺶ ﺗﺪﺭﻳﺠﻲ ﮔﺬﺍﺷﺖ . ﺍﺛﺮ
ﺷﻮﺭﻱ ﺭﻭﻱ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺍﺳﭙﻮﺭﺍﻧﮋﻳﻮﻡ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺬﻛﻮﺭ ﻭ ﻳﻚ ﺟﺪﺍﺷﺪﻩ
P.citrophthora ﺍﺯ ﺧﺎﻙ ﻏﻴﺮﺷﻮﺭ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩ ﻛﻪ ﺷﻮﺭﻱ 4000 PPM ﺑﺎﻋﺚ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺍﺳﭙﻮﺭﺍﻧﮋﻳﻮﻡ ﺩﺭ ﺟﺪﺍﺷﺪﻩ
P.citrophthora ﺍﺯ ﺧﺎﻙ ﺷﻮﺭ ﺷﺪ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﻜﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ ﺷﻮﺭﻱ ﻛﺎﻫﺶ ﭼﺸﻢﮔﻴﺮﻱ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺍﺳﭙﻮﺭﺍﻧﮋﻳﻮﻡ ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪ . ﺩﺭ ﺩﻭ ﺳﻄﺢ ﺷﻮﺭﻱ 4000 ﻭ
8000 ﻣﻴﻠﻲ ﮔﺮﻡ ﺩﺭ ﻟﻴﺘﺮ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﻌﻨﻲﺩﺍﺭﻱ
ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻨﺪﻭ ﺟﺪﺍﺷﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩﺩﺍﺷﺖ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻭ ﺳﻄﺢ ﺷﻮﺭﻱ 12000 ﻣﻴﻠﻲ ﮔﺮﻡ ﺩﺭ
ﻟﻴﺘﺮ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺑﻮﺩ .

ﺍﺛﺮ ﺷﻮﺭﻱ ﺭﻭﻱ ﺭﻫﺎﺳﺎﺯﻱ ﺯﺋﻮﺳﭙﻮﺭ ﺍﺯ
ﺍﺳﭙﻮﺭﺍﻧﮋﻳﻮﻣﻬﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﺏ ﻣﻘﻄﺮ
ﺍﺳﺘﺮﻳﻞ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﻛﻪ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﺷﻮﺭﻱ ﺗﺎ ﺳﻄﺢ 1000 ﻭ 2000
ﻣﻴﻠﻲ ﮔﺮﻡ ﺩﺭ ﻟﻴﺘﺮ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺩﺭ ﺟﺪﺍﺷﺪﻩ
P.incotianae ﻭ P.citrophthora
ﺣﺎﺻﻞ ﺍﺯ ﺧﺎﻙ ﺷﻮﺭ ﺣﺪﺍﻛﺜﺮ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺯﺋﻮﺳﭙﻮﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪ .
طبقه بندی: گیاه پزشکی، 

سایت کشاورزی

کشاورزیار

مقالات کشاورزی

ورمی کمپوست

فروشگاه کشاورزی
آموزش کشاورزی